Wicher van den Bosch en Daan Degen vinden wijn lekker en Italië leuk. Dus besloten ze vorig jaar Italiaanse wijn te gaan importeren. Die verkopen ze via hun webwinkel WijnWagentje.nl. In een serie blogberichten beschrijven ze hun ervaringen. Deel 1: het grootste risico.
Natuurlijk hebben mijn compagnon en ik bij de start van ons bedrijf goed nagedacht over risico’s, zo geef ik graag toe op een blog dat daarover gaat. Natuuuurlijk. Dus, daar gaan we. Arbeidsongeschiktheid? Pfff. Wijn die sneuvelt tijdens transport? Kom op, wat is de kans? Voorraad waar we niet doorheen raken? Desnoods drinken we de hele boel zelf op; het is wijn, geen levertraan!
Niet slikken!
Ik zal eerlijk zijn. We hebben nauwelijks stilgestaan bij de risico’s. Tot ik na onze openingsproeverij dacht: zo, nu een biertje! En direct daarna: what’s wrong with this picture? Datzelfde verkeerd-plaatjegevoel bekroop me vrij snel opnieuw. Tijdens een wijnbeurs in Verona. Daar waren we al vaker geweest, maar puur als liefhebbers. Lees: de hele dag onbezorgd superwijnen hijsen. Nu zagen we onszelf rondlopen met een floorplan, een to-do-list en een schrijfblok. En vonden we het wel zo verstandig ons te beperken tot proeven en spugen, bang om een beetje aangeschoten te raken. Wijn. Spugen. Sucks. Niet slikken is tegennatuurlijk.
Moraal van het verhaal: wie werk maakt van z’n hobby, loopt een levensgroot risico. Het risico niet meer altijd even onbekommerd van die hobby te kunnen genieten. En dat is een risico waartegen geen Delta Lloyd je kan verzekeren.
Eens? Oneens? Ook werk gemaakt van je hobby? Ik ben benieuwd naar je reactie!
Door: Daan Degen, WijnWagentje.nl, @wijnwagentje
Zie ook: Maak werk van je hobby deel 2: prutsen
Binnen 90 seconden alle risico’s in uw branche op een rij
Hallo,
Ik heb ook werk van mij hobby gemaakt. Ik ben een gepassioneerd Kok en liefhebber van alle lekker eten. Ik vind het heel leuk om te keuken van veel mensen, vriendinnen e.t.c ik had het vaak gedaan als een vrijwilliger en ik doe het nog steeds voor bepaald groep maar zeker niet meer van iederen omdat het is nu mij baan.
Ik geniet van ieder moment van mij werk alleen dat ik greins moet stellen. I don,t have to eat everything, ik eet heel goed maar niet te veel er moet een verschil zijn tussen producten die u willen verkoopen om geld te verdienen en een eigen gebruik dat is wat I call discipline in dit geval.
Met culinaire groet,
Deborah Olabalogun
By Deborah Olabalogun Director at Ise-Oluwa Afrikaanse Cuisine
Hai Wicher Daan,
Leuke blog! Ik kan me voorstellen dat als je hobby je werk wordt daar nadelen aan kleven. Maar hey, ‘even’ naar Verona om lekkere wijntjes uit te zoeken. Ik wil best een weekje met jullie ruilen…
Veel succes met jullie onderneming!
Hartelijke groet,
Mariëlla
Klopt als een bus Laurens!
Je bent met werk anders bezig als onbekommerd genieten van een hobby.
Het is zaak wel met plezier met je werk bezig te zijn en dat de positieve aspecten de boventoon blijven voeren. Je merkt het direct, als mensen niet met bezieling ´hun ding doen´. Die bezieling is wel superbelangrijk, anders zou ik zeggen switchen en flexibel blijven; er zijn zoveel wereldjes te ontdekken, die de moeite waard zijn. Dat kan je alleen ondervinden door het zelf te ervaren!
Mylene
Ha Deborah, Mariëlla en Mylene,
Bedankt voor jullie reacties en eigen ervaringen.
@ Deborah: is inderdaad ook een risico van jouw (en ons) vak: don’t get high on your own supply
@ Mariëlla: ruilen? Ligt eraan wat je in de aanbieding hebt…
@ Mylene: helemaal eens, het moet leuk blijven! Daarover meer in onze volgende blogpost…
Hartelijke groeten, Daan
Allereerst: leuke blog, niet in de laatste plaats omdat het voor mij heel herkenbaar klinkt. Ik heb ooit werk gemaakt van mijn hobby in de paardensport en ben als niet onverdienstelijk springruiter een eigen training stal begonnen. Heb dat 5 jaar gedaan, en ben gedurende die tijd herhaaldelijk aangelopen tegen zaken waarvan de lading door de moraal van het verhaal zoals hier beschreven gedekt wordt.
Uiteindelijk ben ik voor mezelf tot de conclusie gekomen dat ik ‘mijn ei’ er niet in kwijt kon. Dat had niks te maken met hard werken van s’morgens vroeg tot s’avonds laat, 7 dagen in de week. Ik begon me steeds meer te storen aan het gebrek aan juist die hersen brekende, complexe vraagstukken die er juist mede aan ten grondslag lagen dat ik deze stap heb gezet. Toch heb ik er geen moment spijt van gehad, ik moet er niet aan denken dat ik me op latere leeftijd nog steeds af zou vragen hoe het toch zou zijn geweest als… ik heb het gewoon gedaan, en ik kan iedereen die ook maar enigszins in de omstandigheden verkeerd om dit soort risico’s aan te gaan van harte aanbevelen om hetzelfde te doen. Ik kan me in ieder geval geen repeterende verzuchting voorstellen die ellendiger is dan ‘had ik maar…’
PS voor wie het boek ‘ruiters’ ooit heeft gelezen: daar is niet zo heel veel van overdreven, maar ook de daarin beschreven bijkomende ‘voordelen’ gaan snel vervelen. Positief is dat ik er mijn vrouw aan heb overgehouden